برای ابراز همدردی با مردم درمانده ای که خیابانهای شهر را در پی یافتن یک توالت عمومی گز می کنند و برای همراهی با فرناز جهت بیدار کردن وجدان بهداشتی جامعه و با عرض پوزش از خواجه شیراز:

الا یا ایها الشـــــــاشو چه بی صبری تو بی پروا!  مگر تنها تو در شهری بدون مسکن و ماوا؟!*

مـــــــگر کوری نمی بینی همه مردم هراسانند؟        مگر خون تو رنگین تر زمردم اندر این بلـوا؟

دبلیو سی نمی یابند اندراین غوغای وهم انگیز        بـــرای رفــــــع حـــــاجت نیست یک در وا!

نه تنها قرن بیست و یک بود درگیر این مشـــکل        که از روز ازل بــــود ایــن درد آدم و حــــوا!

مخور غصــــــه که شهرداری نماید اندکی همت         بنا سازد توالت ها بســان شــکر و حلوا!

مــــــزاحـــــــــم بس کن این الفاظ بی معنــــی         تو نرخ خود معین کن میان این همه دعوا

* در اینجا مسکن و ماوا به معنی توالت!

میگن اون روزی که خدا عمر تقسیم میکرد به سگ ۲۰ سال عمر داد و گفت تو باید ۲۰ سال پارس کنی! سگ گفت:اوه!بیـــــــــــــــــــــــــــست سال؟! زیاده!کمش کن! خدا ۱۰ سال ازش کم کرد! به خر ۳۰ سال عمر داد و گفت تو باید ۳۰ سال بار بکشی! خر گفت: اه! ســـــــــــــــــــی سال؟! کمش کن بابا! خدا هم ۱۰ سال کم کرد! به میمون ۲۰ سال عمر داد و گفت باید ۲۰ سال شکلک دربیاری و دلقک بازی کنی و مردمو بخندونی! میمون گفت: وای!بیــــــــــــــــــــست سال! زیاده! کمش کن خدا! خدا هم ۱۰ سال ازش کم کرد! تا نوبت رسید به انسان! خدا به انسان فقط ۲۰ سال عمر داد! انسان هم صداش دراومد و گفت: فقط ۲۰ سال؟! کمه! چربش کن! خدا هم اون ۳۰ سالی که از سگ و خر و میمون کم کرده بود داد به انسان! اینجوری شد که انسان فقط ۲۰ سال مثه آدم زندگی میکنه! ۱۰ سال بعد رو مثه سگ پارس میکنه و بو میکشه و سرمستی میکنه! از ۳۰ تا ۴۰ مثه خر بارمیکشه! بار زن و زندگی و بچه و ...! و از ۴۰ تا ۵۰ هم انسان خنده دار میشه! شل و وارفته و مشنگ! عینهون دلقک میشه!

بدین ترتیب من فعلا دارم پارس میکنم! شما چطور؟!