امشب ای سرو من در کنار کیستی

دوش بودی یار من امروز یار کیستی

برده ای صبروقرار از من رفتی از نظرم

ای قرار جان و دل صبر و قرار کیستی

پی نوشت: من خوبم! تو خوبی؟!

وقتی به این فکر میکنم که خودم بهت گفتم که بری!

وقتی به این فکر میکنم که حالا دیگه متعلق به یکی دیگه هستی!

از خودم خجالت میکشم!

زنده ام! همین!

سلام کوچولو!...چیه؟! چرا بهت برخورد؟! خوب کوچولی دیگه! تازه ۲ سالت شده!...اخلاقتم مثل بچه ها می مونه! بعضی وقتا غر میزنی و بهانه میگیری! بعضی وقتا بی ادب میشی! بعضی وقتا هم اینقدر غیر قابل تحمل میشی که می خوام کله ات رو بکنم!اما...

اما با تموم این حرفا بازم دوستت دارم! دوستت دارم چون تنها کسی بودی که تموم حرفامو تحمل کردی بدون اینکه کوچکترین اعتراضی بکنی! دوستت دارم چون هر چی خواستم بهت گفتم و تو هیچی نگفتی! واقعیتش رو بخواهی حالا که فکر میکنم میبینم تو بچه نیستی! تو بیشتر شبیه یه عروسکی! یه عروسکی که هر سازی زدم رقصیدی و صداتم درنیومد!

 تو این دو سال یه چیزایی بهت یاد دادم که اصلا روحتم ازش خبر نداشت! تو از بازی های سیاسی چی می فهمیدی! از فوتبال و جام جهانی و توپ گرد چیزی سرت نمی شد! تو اصلا نمیدونستی عشق با چه قافی نوشته میشه! و خیلی چیزای دیگه! همه اینارو من بهت یاد دادم! بهت یاد دادم تا بدونی دنیای ما آدما چه شکلیه! تا یه دفه یه روز هوس آدم شدن به کله ات نزنه!

خیلی وقته که دیگه تنها شدی! البته تنهای تنها که نه! اما دیگه مثل قدیما نیست! یادت هست یه زمانی چه قدر رفیق داشتی؟! چه رفیقای خوبی! کجا رفتند اون رفیقا؟! غصه نخور! دنیا همینه! جمع و تفریقه! یه روزی دور و برت انواع و اقسام دوست و رفیق ریخته و یه روزم سرتو که برمیگردونی میبینی فقط تو موندی و حوضت! اما غصه نخور! مگه من مردم! حتی اگه همه فراموشت کنن من ولت نمیکنم! نمیزارم سفره دلت خالی بمونه! مگه میشه من کوچولوی دوست داشتنی خودمو فراموش کنم؟!

خیلی حرف زدم اصلا یادم رفت چی می خواستم بگم! آها! یادم اومد!

۲ سالگیت مبارک مزاحم کوچولوی من!