به سلامتی ماه رمضون هم که تموم شد!اونايی که روزه گرفتند ايشالا قبول باشه! اونايی هم که نگرفتند اگر مشکل داشتند ايشالا مشکلشون حل بشه بتونند بگيرند و اگرم دلشون نمی خواد بگيرند خوب خودشون بهتر می دونندو اختيارشونم دست خودشونه! خوب و بد آدم ها رو هم خدا معلوم ميکنه و هر کسی ميدونه با خدای خودش!

ما آدما عادت کرديم ماه رمضون که ميشه مسلمون ميشيم! من که به شخصه تمام کارهايی رو که توی ماه های ديگه انجام ميدادم توی اين ماه هم ترکشون نکردم! اما چه قدر خوبه که آدما توی يازده ماه ديگه هم دروغ نگويند  غيبت نکنند مال مردم رو نخورند و به فقرا کمک کنند و...! بعضی ها هم که سوراخ دعارو گم کردند! فکر ميکنند ۳۰روز روزه گرفتند و شب زنده داری کردند و انواع و اقسام دعا خوندند! کسی شدند! در حالی که وجودشون پر از گناه و معصيت و مال حرومه! اسلام با شکم گنده و ماشين آنچنانی و ويلای توی شمال و ... جور درنمياد! نه اينکه اسلام اينارو منع کنه نه! اينکه تو خون مردم رو تو شيشه کنی و مال و منال پيدا کنی و بعدم ماه رمضون روزه بگيری و توقع داشته باشی خدا از سر تقصيراتت بگذره کور خوندی!!! مسلمونی به نماز و روزه و دعا و مناجات و شب زنده داری و... نيست! مسلمونی به صف اول نماز جماعت نيست! مسلمونی يعنی دست افتاده ای رو گرفتن! مسلمونی يعنی کمک به زيردست! مسلمونی يعنی سعی در راه حل مشکلات جامعه! مسلمونی يعنی باری از روی دوش مردم برداشتن! و خيلی چيزای ديگه!!!

خلاصه که اين ماه فرصت خوبی برای تغيير کردن بود! خوش به حال اونايی که عوض شدند! من که تغييری نکردم! فقط ۳۰روز به عمرم اضافه شد!و خوشبختانه ۳۰روز به مرگ نزديکتر شدم!

نظرات:

نسرین:ای ول کم کم داره ازت خوشم میاد :) ...میگم چیزه خیلی دماغم سوخت پرسپولیس باخت!

پسر مثبت:در دو جمله آخر همدرديم!! مطلبت هم حرف نداشت! ولی ايول داشت!! ياعلی!!

اينی که ميخوام بنويسم يه چند وقتی هست بيخ گلوم گير کرده اما وقت نمی شد بنويسم اما امروز سعادت! دست داد تا بنويسم. يه چيزی رو هم به عنوان توضيح بگم که من هر مطلبی رو که ميخوام بنويسم حداقل يک روز روش فکر ميکنم و اصلا تا حالا نشده که بشينم پای سيستم و هر چی که به ذهنم اومد بنويسم! در مورد مطلب امروز هم خيلی وقته که دارم فکر ميکنم اما هنوز به نتيجه ای نرسيدم! در ضمن اين مطلب هيچ ربطی به نوشته نسرين جون نداره ها!

ببينيد من عضو فرهنگستان لغت فارسی نيستم اما اينقدر که عقلم ميرسه ملک شخصی از نظر لغت به يه جايی مثه خونه يا مغازه يا هر ملکی که به شخصی تعلق داره می گويند و معمولا کسی آدم غريبه و مزاحم رو به ملک شخصی اش که همون حريم خصوصيش هست راه نمی دهد! اما اينکه بخواهيم به وبلاگمون اسم ملک شخصی اطلاق کنيم و به همين بهانه هر چی دلمون خواست توش بنويسم و هر کسی هم حرف مخالفی زد بزنيم تو سرش که اينجا ملک شخصيه منه و هر جور دلم بخواد می نويسم اصلا درست نيست! چون هر بچه ۲ ساله ای! از هر کجايه دنيا که اراده کنه با يه کليک می تونه بياد تو وبلاگ من و شما! س رو چه حسابی ميگيم ملک شخصي؟!!!

ببينيد وبلاگ مثه يه نشريه می مونه! درسته اختيارش دست خود آدمه اما اين دليل نمی شه که هيچ حد و مرزی هم رعايت نشه! من خودم به عنوان يک فرد مسلمان با اعتقادات مذهبی تا حالا فقط ۲ تا مطلب کوچيک که ربطی به مذهبم داشته نوشتم اونم يکيش يه خط تبريک بود و يکی هم ۲ بيت شعر! در حالی که منم می تونم با استناد به اينکه اينجا ملک شخصی منه هر روز از مذهبم دفاع کنم اما با توجه به شرايط اجتماع به خودم چنين اجازه ای نمی دهم!

تازه از اين بدتر يه سری از وبلاگ نويسها خيلی راحت نظر مخالفشون رو سانسور می کنند و يا به طرف می گويند شما لطف کن ديگه اينجا نيا! اين حرف هم از نظر عقلی مشکل داره و هم از نظر اخلاقی! از نظر عقلی اون فرد می تونه هر روز بياد به وبلاگ شما سر بزنه بدون اينکه شما متوجه بشی! و از نظر اخلاقی هم درست نيست که آدم جنبه انتقاد و نظر مخالف خودش رو نداشته باشه! خلاصه اينگه وبلاگ ملک شخصی کسی نيست بلکه مکانی است برای بازگو کردن حرفهای دل هر کس با رعايت حدود و مرز! ( البته اين مرز رو هر کسی خودش بايد برای خودش تعيين کنه! )

اين مطلبی رو که نوشتم تنها نظر شخصی خودم بود و نظر هر فردی در جای خودش محفوظ و قابل احترام می باشد! 

 نظرات:

دوره گرد:داداش.. ۴ ديواری.... اختياری... وبلاگه خودمه٬ اختيارشو دارم. هر چی دلم خواست توش مينويسم... هر چی دلت خواست بيا تو نظردونيش فحش بده.....حله ايشالله؟؟؟؟؟

هاله:علی جان به نظر من اگر مذهب یا هر چیز دیگه در زندگی‌ات ارزش خاصی داره باید در موردش بنویسی. به چه مناسبت باید آدم خودش رو سانسور بکنه؟ شخصا" وب‌لاگ من برام جائیه که هر چه دل تنگ‌ام می‌خواد بنویسم وگرنه دیگه نمی‌شد وب‌لاگ من! می‌شد یک نشریه که باید دائم مراقب حرف‌ها باشم. هم شدیدا" جنبه‌ی انتقاد شنفتن و هم حرف مخالف شنفتن رو دارم (اگر حوصله کنی و نظرخواهی‌ام رو بخونی متوجه می‌شی که سقف تحمل‌ام خیلی بالاست) ولی اگر باهام غیر محترمانه برخورد بشه به هیچ وجه تحمل نمی‌کنم. این بود انشای این‌ جانب هاله‌ هدایت! :)

لاکی:این حرفتو پایه ام !! حق با توئه . ولی خودمونیم اگه یکی بخواد حرفی رو فقط واسه خودش بزنه چیکار باید بکنه ؟ ( نگو که دفتر خاطرات پس واسه چیه ؟ ) آقا جون دفتر خاطرات اینترنتی پس واسه چی بدرد میخوره ؟ سری بهم بزن لاکی لوک

نسرین:علی جان یه سری از حرفهات درستن و یه سری نادرست! اولن که وبلاگ متعلق به خود شماست و نه خواننده! من برای خودم یه بلاگ درست کردم و حرفهای دلم رو توش می نویسم.کسی رو مجبور به خوندنش نکردم! و اصلن هم برام مهم نیست چه یه ویزیتور در روز این نوشته ی منو بخونه و چه هزار تا! ...حالا اگه کسی میاد و از نوشته ی من خوشش نمیاد اون دیگه تقصیر من نیست! من خواسته ی دل خودم رو می نویسم! ببین شما اگه از یه کانال تلویزیون خوشت نیاد هر روز میری و برنامه هاشو نگاه می کنی؟ ...خب معلومه که نه.منم دارم میگم دوست عزیز اگه فکر می کنی با خوندن بلاگ من وقتت رو تلف می کنی خوب بزن یه کانال دیگه! برو یه بلاگ دیگه،خدا رو شکر امروزه هر کی از مامانش قهر می کنه میاد وبلاگ درست می کنه و لطف همی افردا وبلاگهای ایرانی سر به فلک کشیدن.پس این کن نیستم که باید طرز نوشتنم رو تغییر بدم و یا خودسانسوری کنم،این خواننده ست که باید سلیقه ش رو عوض کنه.به هر حال هر کس واسه خودش عقیده ای داره.منم عقیده دارم بلاگم متعلق به منه،نظرخواهیش متعلق به خواننده ست منتها به شرطی که به طور درست ازش استفاده بشه.به طور درست یعنی اینکه توش به دیگران توهین نکنن.به خودم عیبی نداره!...مثل این میمونه من بیام از حیاط خونه ی شما به همسایه تون با صدای بلند فحش بدم! خب این چه معنی میده؟!...ببخش که پر حرفی کردم!

ویدا:خب وبلاگ حريم شخصيه ديگه نديدی من براش دربون گذاشتم فقط اونايی که کار دارت می تونن وارد شن :دی ... دور از شوخی به نظر من نوشته های يه وبلاگ هر چند نظرات شخصيه نويسندشه ( دور از جون من خودمم چرت و پرت زياد می گم ) اما بايد برای نظرات ديگارن هم احترام قائل بشه ... بعدشم چه معنی داره بچه ی ۲ ساله بياد تو نت ؟ جلوشو بگير بد آموزی داره ....